Tasmania zajmuje 68 401 kilometrów kwadratowych i liczy około 570 000 mieszkańców — mniej więcej tyle, ile średniej wielkości miasto, rozsianych po wyspie wielkości Irlandii. Ta proporcja tłumaczy jej urok.
Dzicz
Tasmanian Wilderness, obszar wpisany przez UNESCO w 1982 roku, obejmuje około 1,58 miliona hektarów — blisko ćwierć wyspy. Powietrze mierzone na Cape Grim na północno-zachodnim wybrzeżu należy do najczystszych rejestrowanych na planecie: przebyło Ocean Południowy, nie mając po drodze żadnego lądu.
Cradle Mountain (1545 m) wznosi się nad jeziorem Dove, a szopa na łodzie na jego brzegu jest najczęściej fotografowanym obiektem w stanie. Sześciokilometrowa pętla wokół jeziora jest płaska i dostępna niemal dla każdego.
Overland Track biegnie 65 kilometrów od Cradle Mountain do Lake St Clair i zajmuje około sześciu dni. Od października do maja obowiązuje jeden kierunek — z północy na południe — system rezerwacji i opłata. Samo Lake St Clair jest najgłębszym jeziorem Australii: ponad 160 metrów. Mount Ossa, najwyższy punkt wyspy, sięga 1617 metrów.
Wschodnie wybrzeże
- Wineglass Bay w Parku Narodowym Freycinet — łuk białego piasku między granitowymi szczytami; na punkt widokowy stromo 45 minut, na plażę godzinę dalej.
- Bay of Fires — biały piasek i granitowe głazy pokryte jaskrawopomarańczowym porostem. Nazwa wzięła się od ognisk Aborygenów dostrzeżonych ze statku w 1773 roku, nie od koloru.
- Bruny Island — krótki prom z Kettering, znana z ostryg, serów i latarni z 1838 roku.
Hobart
Założony w 1804 roku Hobart jest drugim najstarszym miastem Australii po Sydney. Salamanca Market wypełnia piaskowcowe magazyny nad wodą w każdą sobotę od 1972 roku.
MONA — Museum of Old and New Art — otwarto w 2011 roku; zbudował je hazardzista David Walsh, wcinając trzy kondygnacje w piaskowcowy klif na północ od centrum. To największe prywatnie finansowane muzeum na półkuli południowej, celowo prowokacyjne, a najlepiej dopłynąć do niego jego własnym promem.
Skazańcy i wymarcia
Port Arthur działał jako kolonia karna w latach 1830–1877 i przewinęło się przez niego około 12 500 skazańców. W 2010 roku trafił na listę UNESCO w ramach Australian Convict Sites. Ruiny są piękne, historia nie jest.
Wilka workowatego — tygrysa tasmańskiego — tępiono za rządową nagrodą, aż ostatni znany osobnik zdechł w zoo w Hobart 7 września 1936. Ta data jest dziś Narodowym Dniem Gatunków Zagrożonych. Diabeł tasmański zmaga się z zakaźnym nowotworem pyska, odnotowanym po raz pierwszy w 1996 roku, który zredukował dziką populację o mniej więcej 80 procent; odpowiedzią są hodowle zachowawcze i wyspy wolne od choroby.
Praktycznie
- Dojazd: samolotem do Hobart lub Launceston albo nocnym promem Spirit of Tasmania z Geelong.
- Samochód jest niezbędny. Na pełną pętlę zaplanuj dziesięć dni; tydzień wystarcza na Hobart, wschodnie wybrzeże i Cradle Mountain.
- Pogoda w górach zmienia się błyskawicznie nawet latem — kurtka przeciwdeszczowa na każdą trasę.
- Zorzę południową widać z południowych plaż w silniejsze noce, patrząc na południe.