Sydney wyrosło wokół Port Jackson, jednego z największych naturalnych portów świata — około 240 kilometrów linii brzegowej pofałdowanej w zatoki, cyple i wcięcia. Niemal wszystko, co warto zobaczyć, leży nad tą wodą, dlatego prom jest tu najlepszą okazją turystyczną w mieście.
Opera
Duński architekt Jørn Utzon wygrał konkurs w 1957 roku projektem, który jury omal nie odrzuciło. Budowa przekroczyła budżet czternastokrotnie, finansowała ją głównie loteria stanowa, a Utzon złożył rezygnację w 1966 roku, zanim gmach ukończono. Królowa Elżbieta II otworzyła go 20 października 1973.
Muszle pokrywa 1 056 006 płytek ze szwedzkiego Höganäs — w dwóch odcieniach, błyszczącej bieli i matowej kremie, ułożonych tak, by dach nigdy nie raził w słońcu. UNESCO wpisało budynek na listę światowego dziedzictwa w 2007 roku; to jeden z nielicznych obiektów nowoczesnych uhonorowanych za życia architekta. Zwiedzanie z przewodnikiem odbywa się codziennie — godzinna wersja wchodzi do wnętrz sal koncertowych, których nie widać na typowych zdjęciach.
Harbour Bridge
Otwarty 19 marca 1932, łuk ma rozpiętość 503 metrów i wznosi się 134 metry nad wodę. Mieszkańcy mówią na niego wieszak na ubrania. Trzyma go sześć milionów nitów wbijanych ręcznie. Od 1998 roku BridgeClimb prowadzi turystów po samym łuku; jeśli cena odstrasza, chodnik po wschodniej stronie jest bezpłatny, a taras widokowy w pylonie kosztuje ułamek tej kwoty.
Plaże
Bondi to kilometrowy łuk piasku pół godziny od centrum i początek nadmorskiego szlaku Bondi–Coogee — sześciu kilometrów ścieżki po klifach obok Tamaramy, Bronte i Clovelly. Trzeba na to dwóch godzin plus postoje na kąpiel. W basenie Bondi Icebergs, wykutym w skałach na południowym krańcu, pływa się od 1929 roku, a przy przypływie zalewają go fale.
Po spokojniejszą plażę warto wsiąść na prom do Manly z Circular Quay — trzydzieści minut przez zatokę i najlepszy tani widok na operę i most jednocześnie.
The Rocks i ogrody
To tutaj 26 stycznia 1788 roku wylądowała kolonia. The Rocks zachowało piaskowcowe magazyny, wąskie zaułki i kilka najstarszych pubów w kraju; w weekend ulice wypełnia targ. Dziesięć minut na wschód Królewski Ogród Botaniczny (założony w 1816) schodzi do wody i kończy się przy Fotelu Pani Macquarie — ławce wykutej w skale w 1810 roku, wciąż klasycznym miejscu na zdjęcie o zachodzie słońca.
Praktycznie
- Komunikacja: karta Opal albo zwykła karta zbliżeniowa działa w pociągach, autobusach i na promach. W niedzielę obowiązuje dzienny limit opłat — kilka dolarów za cały dzień.
- Promy to zwykła komunikacja miejska w normalnej cenie — rejs widokowy jest zbędny.
- Słońce: indeks UV regularnie osiąga wartości ekstremalne. Australijczycy nie bez powodu chowają się w cień między 10 a 15.
- Czas: trzy dni na miasto, cztery jeśli dołożyć Góry Błękitne.